Hoop: van levensbelang voor een toekomst – Dennis
“Misschien ziet het leven er nu niet goed uit, het kan écht weer mooi worden.”
Ongeveer anderhalf jaar verbleef Dennis in Huize d’n Herd. Een jaar of 30 was hij toen. Blij met een plek om te wonen, dat wel. Maar verder… “Ik had geen toekomst toen, geen leven, geen hoop”, zegt hij er zelf over. Hoe anders is dat nu! Dennis is al ruim 3 jaar nuchter, heeft een eigen huurwoning, een relatie, betaald werk, hij staat positief in het leven en heeft hoop voor de toekomst. “Als ik iets aan anderen mee kan geven, is dat hoop. Want misschien ziet het leven er nu niet goed uit, het kan écht weer mooi worden.”
“Als ik iets aan anderen mee kan geven, is dat hoop.”
Op dit moment volgt Dennis een opleiding tot ervaringsdeskundige en geeft hij herstelcursussen in het FACT team van de GGZ Oost Brabant. “Mijn verhaal doet er daar niet zo toe,” legt Dennis uit. “Wel wat ik heb gedaan om eruit te komen.” Want daar gaat het bij ervaringsdeskundigheid om: het inzetten van collectieve ervaringskennis, dus de gezamenlijke ervaringen, om daarmee te werken aan herstel. Toch wil Dennis voor deze gelegenheid wel iets meer vertellen over zijn persoonlijke ervaringen.
Het besef
“Ik kwam bij Huize d’n Herd met wat ik noem: het hele pakket. Al 17 jaar verslaafd, dakloos en met de nodige trauma’s in mijn rugzak. Ik dronk iedere dag liters bier, rookte wiet en ik wilde niet echt geholpen worden. Ik wilde eigenlijk ook niet bij Huize d’n Herd zijn, ging overal tegenin en had het verbergen van mijn verslaving tot kunst verheven.” Met succes, want in 2018 kon Dennis doorstromen naar zelfstandig wonen met Begeleiding thuis. Nog steeds wilde Dennis niet geholpen worden, maar hij was heel bang weer dakloos te raken, dus gedroeg hij zich.
Toen in 2019 de begeleiding stopte, was het leven van Dennis nog steeds redelijk uitzichtloos. Totdat hij in 2022 een dieptepunt bereikte. “Ik durfde niet meer over straat, mijn dagritme was compleet omgedraaid, adviezen van een vriend die probeerde te helpen sloeg ik in de wind. Tot ik weer ziek wakker werd en besefte dat ik het zelf moest doen.” Dennis stopte op 10 december met gebruiken. Met alles. Helemaal zelf. Van de ene op de andere dag. “Best gevaarlijk eigenlijk”, ziet hij achteraf in.
“Voor mij was dit van levensbelang. Mijn hele leven is veranderd sinds dat moment.”
Noodkreet
Dennis weet het nog precies: het was 15 december toen hij belde met GGZ Momentum en zei: “Ik ben nu een paar dagen gestopt en ik weet niet hoe ik verder moet.” Hij was er al aangemeld en na deze noodkreet ging het snel: op de dag na kerst startte de behandeling. “Ik ontmoette daar een ervaringsdeskundige en voor het eerst kreeg ik weer hoop. Als ik dát zou kunnen bereiken, dan zou mijn leven weer zin hebben. Dit werd mijn nieuwe doel. Voor mij was dit van levensbelang. Mijn hele leven is veranderd sinds dat moment.”
“Misschien was ik anders ook wel goed terechtgekomen, maar nu ben ik me iedere dag bewust van waar ik vandaan kom.”
Trots als een pauw
En nu? Nu draagt Dennis bij aan het herstel van cliënten bij de GGZ. Sommige ziet hij wekelijks, sommige eens in de maand. Hij gaat met hen gesprekken aan over eigen verantwoordelijkheid, eigen regie, bronnen van steun en hoop. Hij neemt deel aan overleg met begeleiders en werkgroepen, sluit aan bij intervisiebijeenkomsten en geeft cursussen. Ook aan mensen die nu een plekje hebben in Huize d’n Herd. Zo is Dennis op zijn beurt een voorbeeld voor anderen.
“Ik ben super dankbaar voor de kans die ik gekregen heb en zo trots als een pauw dat ik nu sta waar ik sta. Misschien was ik anders ook wel goed terechtgekomen, maar nu ben ik me iedere dag bewust van waar ik vandaan kom. Dat ik zo weer aan de andere kant van de tafel zou kunnen zitten, houdt me scherp.”
